یادآوری

وقتی توی شکم مامان بودی همش واست این شعر رو می خوندم

جوجه جوجه طلائي

نوكت سرخ و حنائي

تخم خود را شكستي

چگونه بيرون جستي

گفتا جايم تنگ بود

ديوارش از سنگ بود

نه پنجره ، نه در داشت

نه كسي ز من خبر داشت

دادم به خود يك تكان

مثل رستم پهلوان

تخم خود را شكستم

اينگونه بيرون جستم

بله و تو خوشکله هم هی وول می خوردی ...